کرمهای ابریشم

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن

ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد

پس من چگونه گویم کین درد را دوا کن

دانی که چنگ و عود چه تقریر می کنند

پنهان خورید باده که تعزیر می کنند

ناموس عشق و رونق عشاق می برند

عیب جوان و سرزنش پیر می کنند

جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز

باطل درین خیال که اکسیر می کنند

گویند رمز عشق مگوئید و مشنوید

مشکل حکایتیست که تقریر می کنند

ما از برون درشده مغرور صد فریب می کنند

تا خود درون پرده چه تدبیر می کنند

تشویق وقت پیر مغان می دهند باز

این سالکان نگر که چه با پیر می کنند

صد ملک دل به نیم نظر می توان خرید

خوبان درین معامله تقصیر می کنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست

قومی دگر حواله به تقدیر می کنند

فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر

کاین کارخانه ایست که تغییر می کنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

چون نیک بنگری همه تزویر می کنند

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم

به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

نه دست صبر که در آستین عقل برم

نه پای عقل که در دامن قرار کشم

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

دم فروبند که چون سایه در این خلوت غم

با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی

باده بده ساقیا ولی ز خم غدیر

چنگ بزن مطربا ولی به یاد امیر

قوس صعود و نزول حلقه ابروی اوست

نقد نفوس و عقول به بارگاهش حقیر

مست و پریشان توام، موقوف فرمان توام

اسحاق و قربان توام، کین عید قربانیست این

تا علم و فضل بینی بی معرفت نشینی

یک نکته ات بگویم خود را نبین که رستی

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

در دایره قسمت اوضاع چنین باشد